Ik ben een kameleon

Als je mij vraagt met welk dier ik mezelf zou vergelijken, dan zou ik zeggen : een kameleon. Mensen die mij kennen zullen kunnen beamen dat ik iemand ben die zich zeer gemakkelijk kan aanpassen in nieuwe situaties. En je zou kunnen zeggen dat dat een hele sterke eigenschap is, want dat wil zeggen dat ik over het algemeen heel goed kan omgaan met verandering.. Maar ik heb ook al moeten ondervinden dat er een valkuil is. Dat ik me soms TE veel aanpas en daardoor m’n eigen identiteit verloochen. Dus met andere woorden, dat ik teveel ga lopen pleasen en mezelf niet meer ben.

Ik herinner mij nog heel goed toen ik in het tweede middelbaar zat, ik was toen veertien jaar. We stonden op de speelplaats met een groepje vrienden, twee jongens zaten op de bank en 3 meisjes, waaronder mezelf, stonden er omheen. En één van die ‘vriendinnen’ zei me plots : in het begin vonden we jou heel tof, maar nu zijn we jou een beetje beu aan het worden. Je bent zo leuk niet meer. Om de één of andere reden is dat er bij mij ingehakt en is dat gesprek mij blijven achtervolgen. In al de vriendschappen en relaties die daarop volgden heb ik met die schrik gezeten dat ik door de mand zou vallen en de ander mij beu zou worden eens die mij echt leerden kennen. Het zorgde er op een bepaalde manier voor dat ik me nooit echt aan mensen durfde te hechten en ik hen niet geloofde wanneer ze zeiden dat ze me echt leuk vonden.

Eigenlijk is het wel gek dat zo’n onnozel gesprek nog járen z’n sporen heeft nagelaten bij mij.
Gelukkig weet ik, door bezig te zijn met persoonlijke groei, wát aan de oorzaak lag van dat gesprek in het tweede middelbaar. Nu besef ik dat ik, wanneer ik vroeger nieuwe mensen leerde kennen, er alles aan deed om erbij te horen. Ik wou dat ze me leuk vonden en wou dan ook het liefst de tofste zijn van de groep. Echter.. Ik was hier zo hard m’n best voor aan het doen, dat ik dat niet KON volhouden, dus ik viel door de mand.

Ik ben ONTZETTEND DANKBAAR dat ik vandaag weet wat ik weet! Het is een héél wijze les geweest om m’n eigen persoonlijkheid te her ontwikkelen, mijn eigen waarden te leren kennen en te definiëren wat het is dat IK belangrijk vind en te bepalen hoe IK wil behandeld worden. En ja, het was en is een werk van lange duur, want ik ben er nog altijd niet. Het is zelfs een proces die eeuwig zal blijven duren, want er zijn nog valkuilen! Het is de kunst van dicht bij jezelf te blijven en duidelijke grenzen te stellen van wat oké is en wat niet oké is, elke dag opnieuw!

X

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *