Ik was 18 jaar…

18 jaar was ik..
Een snotneus..
Groen achter de oren..
Ik dacht dat ik alles wist..
Dat ik volwassen was..

Mijn ego wou op avontuur..
Had altijd de drang om dingen te doen die een ander niet zou doen..
Om naar links te gaan wanneer de rest naar rechts wou..

Zo kwam m’n beslissing om als 18-jarige snotaap me onder te dompelen in een mannenwereld.. jawel.. het Belgisch leger..

Toegegeven.. op dag 1 deed ik het werkelijk in m’n broek! Ik had geen flauw idee waar ik aan begon en wat me allemaal te wachten zou staan.
Ik deed zomaar iets. M’n nicht was toen ook onderofficier bij het leger en ik keek enorm op naar haar! Ik wou zijn zoals haar!

Al snel werd duidelijk dat ik daar niet bepaald op m’n plaats zat. Ik hoorde bij de zwakkere van het peloton, heb afgezien, heb gehuild en me wel 1000 keer afgevraagd waarom ik in godsnaam die keuze heb gemaakt toen ik voor de zoveelste keer op rij ’s nachts in een putteke lag te wachten op een denkbeeldige vijand. En toch.. bleef ik volhouden en heb ik m’n opleiding afgerond. Ook al was dit als laatste van de ganse lichting. Ik herinner me nog goed dat ik als enige een staande ovatie kreeg bij de slotceremonie.

In de jaren die daarop volgden heb ik het ook niet bepaald gemakkelijk gehad. Ik was op zoek naar mezelf, wist niet goed hoe ik me moest gedragen en ben verschillende keren tegen de lamp gelopen..

En nu zou je kunnen denken dat ik daar een trauma heb aan overgehouden. Dat dit ervoor heeft gezorgd dat ik me voor eens en altijd in m’n veilige coconnetje zou opsluiten en niemand meer binnen zou laten.

!!!NIETS IS MINDER WAAR!!!

Die 5 jaar hebben mij gevormd! Ze zijn een ENORM waardevolle les geweest! JA ik werd uitgelachen.. JA ik ben op m’n bek gegaan.. JA ik heb stommiteiten begaan en JA ik heb f*cking hard geweend omdat ik geen flauw idee had waar dit naartoe zou leiden en ik eigenlijk ergens was waar ik niet wou zijn.

En TOCH.. ben ik blijven volhouden. Want ik WIST dat ik die harde lessen nodig had. Ik heb nooit het gevoel gehad dat me onrecht werd aangedaan of dat ik gepest werd. Ja ik hoorde bij de zwaksten en ja ik werd uitgelachen, maar achteraf bekeken was dit misschien terecht? Ik weet het niet..

Wat ik wel weet is dat ik iemand probeerde te zijn die ik niet was en defensie heeft mij geleerd dat het geen zin heeft om je sterker of anders voor te doen dan je bent, want je wordt ontmaskerd!

Moraal van het verhaal.. ik zou dezelfde persoon niet zijn vandaag zonder die ervaring. Ik heb geleerd wat discipline is, wat teamwork is en hoe je kunt samenleven met een heel grote groep op een heel kleine oppervlakte voor een heel lange tijd.. Dat het in het leven gaat over geven en nemen, over vallen, opstaan EN WEER DOORGAAN.

Ik ben dan ook ENORM dankbaar voor die periode!

Nu is mijn vraag aan jou.. Denk zelf even terug aan een periode die jij als heel moeilijk hebt beleefd en gebruik je PERCEPTIE! Probeer dit om te keren en bedenk voor jezelf hoe dit jou als persoon goed heeft gedaan.. Welk resultaat er is uit voortgekomen waar jij dankbaar voor bent.

Je zal zien dat de emotie waarmee je naar die bepaalde situatie zal kijken zienderogen zal veranderen, waardoor jij als mens OOK zal veranderen!

Ik wens het je van harte toe!

❤?

2 gedachtes op “Ik was 18 jaar…”

  1. Tof om te lezen, deed me nadenken over mijn ervaring die ik nu mee maak in Lissabon. Was ook best bang en onzeker, maar ben momenteel wel echt sterker geworden. Ik ben mij hier wel tegen gekomen en dit zal mij ook positief vormen.
    Groetjes!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *