Pleidooi voor geluk

Als ik één ding mag opnoemen dat zin geeft aan ons bestaan is het wel het streven naar een gelukkig leven.

Maar wat maakt ons nu gelukkig? In onze maatschappij wordt een volledig verkeerd beeld opgehangen van wat geluk zou moeten betekenen.

Ik heb een heel goeie jeugd gehad, heb m’n beide ouders nog en heb er een heel goeie band mee alsook met de rest van de familie. Ik heb hele goeie vrienden waar ik op kan rekenen en een fantastische partner waar ik bij thuis kan komen. Ik kan en mag dus zeker niet klagen.

En DAAR zit nu net het probleem bij velen onder ons, ook bij mezelf. Dankzij een gesprek met m’n coach (oja, ook coaches hebben coaches 😉 ) is dit me een pak helderder geworden. De haren op m’n armen komen recht als ik zinnen hoor zoals ‘ik mag niet klagen’ of ‘zijt eens content met wat ge hebt’.

We leven in een maatschappij die f*cked up is! Zeg dat ik het gezegd heb. De meesten onder ons hebben een bepaald ideaal beeld voor ogen dat er ingedramd is sinds we piepklein waren.
Er werd ons gezegd dat we goed ons best moesten doen op school en onze ouders hoopten dat we zouden verder studeren zodat we een schone job zouden hebben en veel geld zouden verdienen. Velen gaan op zoek naar een partner die aansluit aan onze (lees : onze omgeving zijn) wensen. Dan is het tijd om die baksteen in de maag te laten groeien en gaan ze een huis kopen en misschien bouwen of verbouwen.
En dan is het tijd voor kindjes. Meestal in die volgorde.

In het begin denken ze de geluksformule gekraakt te hebben, maar eens ze alles bezitten wat in die geluksformule vermeld staat, dan bedenken ze zich eigenlijk dat ze zich niet compleet en niet gelukkig voelen en vragen ze zich af : ‘Is dit het nu?’

Ik hoor heel vaak verhalen over koppels die dachten de geluksformule gekraakt te hebben en die plots toch uiteen gaan. Vaak heeft de omgeving dit totaal niet zien aankomen en vallen die compleet uit de lucht. Ze leken zo’n mooi koppel en hadden alles wat ze nodig hadden. Een mooi huis, goeie job en een paar gezonde kinderen..

En dan denk ik.. REALLY? Hoe weet jij in godsnaam wat iemand anders z’n noden zijn?

Ik heb nooit van die geluksformule gehouden. Ik voelde mij altijd anders dan de rest. Ik wou niet meedoen met de kudde. Als de kudde naar links ging, dan ging ik naar rechts, wat daarom niet persé de juiste keuze was. Ik snapte mezelf niet zo goed. Waarom moest ik zonodig anders zijn? Waarom kon ik niet gewoon doen wat de rest aan het doen was?

Tot op een dag ik een artikel las in de krant dat mij tot op de dag van vandaag is bijgebleven. De kop luidde : “Dokter uit ….. om het leven gekomen bij een wanhoopsdaad”.
Ik snapte het niet. Die man had ALLES wat in die zogenaamde geluksformule vermeld staat. Goeie job, veel geld, mooi huis, een vrouw en 2 kinderen…

Gaat er nu al een belletje rinkelen?

Mijn oprechte excuses als ik jou hierdoor van je roze wolk afhaal, maar er bestaat geen ultieme geluksformule! Althans.. niet eentje die zomaar voor iedereen geldt.

Waatt?? Kan je jou nu afvragen. Is mijn leven dan gebaseerd op een leugen? En daar lieve schat.. kan maar één persoon achter komen en dat ben jij zelf.

De waarheid is dat voor ELK individu een eigen geluksformule geldt. Elk individu heeft z’n eigen kleine dingetjes waar hij blij van wordt, heeft z’n eigen guilty pleasures, heeft z’n eigen dromen en verlangens. En maar goed ook, anders zouden we allemaal zoals Beyonce willen zijn!

Het probleem is dat heel weinigen dit naar buiten durven brengen. Of misschien ben jij al eens met een ‘gek’ idee naar buiten gekomen en heb je direct de wind van voren gekregen uit je omgeving. Misschien heb je ooit al eens met het idee gespeeld om een paar maand als vrijwilliger te gaan werken in Afrika, maar hebben je ouders je zot verklaard en gezegd dat dat onverantwoord zou zijn. Misschien wil je na 30 jaar huwelijk je partner verlaten omdat jullie uiteen gegroeid zijn, maar laat je partner jou heel graag weten wat voor nietsnut je bent en dat je toch niet op je eigen benen kan staan. Of misschien droom je er wel van om op je eentje naar Nepal te trekken en tussen de Sherpa’s te gaan leven, maar lachen je kameraden je uit als je het idee aan hun voorlegt. Die kleine momentjes waarop we ons het oordeel van anderen aantrekken zorgen ervoor dat we onze dromen en onze eigen identiteit begraven.

Uit de resultaten van een poll die ik deze week nog online zag verschijnen bleek dat 80 PROCENT!!! van een kleine 1000 ondervraagden het gevoel heeft dat hij z’n eigen leven niet in handen heeft. Ik vind dit waanzinnig veel! En die groep mensen wil ik helpen! Ongeacht hun achtergrond en ongeacht hun verleden. Of ze nu al een crisis hebben moeten doorstaan of niet. Of ze een prinsessenleventje hebben gehad of van jongsaf aan hun eigen boontjes hebben moeten doppen. Hoe groot of klein het probleem waar je mee zit ook moge zijn. Als die persoon in kwestie zich er niet goed bij voelt, dan is dat reden genoeg om dat gevoel aan te pakken en op zoek te gaan naar datgene wat hem ECHT gelukkig maakt.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *